| تبليغات | X |
|
ابهای سکوت
|
دوست شما همان دعای شماست که مستجاب شده است.
مزرعه شماست که در ان با عشق دانه مي کاريدوبا شکر درو مي کنيد.
سفره طعام و آتشدان شماست.زيرا با گرسنگي نزد او مي اييدودرکنارش ارامش مي جوييد.
وقتي از دوست جدا مي شويدبه دل راه نمي دهيد زيرا آن چه را که شما بيش از همه در او دوست
مي داريدای بسا که در جدايي بهتر در چشم شما جلوه کند.چنان که کوهنورد وقتي از دشت به کوه
می نگرد آن را بهتر مي بيند....
"جبران خليل جبران"
حقيقت و گل سرخ هر دو خار دارند...
اشک دیگران را به نگاه های پرشادی مبدل کردن
بزرگترین خوشبختی است....
"ویکتور هوگو"
